Sypialnia bez telewizora. Eksperyment na jeden miesiąc

Telewizor w sypialni rzadko bywa decyzją. Częściej jest osadem. Został po poprzednim mieszkaniu, po starym salonie, po prostu zawsze tam wisiał.

A jednak to on, nie łóżko, ustawia cały pokój. Meble stoją tak, żeby było widać ekran. Łóżko celuje w czarny prostokąt jak w ołtarz. Ostatnią rzeczą, którą widzi się przed snem, jest odbicie własnej sypialni w wygaszonym szkle. Trudno o mebel, który daje tak mało, a rządzi tak bardzo.

Wnętrzarsko sprawa jest prosta. Ściana naprzeciw łóżka to najlepsza ekspozycja w całym mieszkaniu — jedyna, na którą patrzy się codziennie, w najspokojniejszych minutach dnia. Ekran zajmuje ją w całości i nie oddaje nic poza wieczornym niebieskim światłem, po którym zasypia się gorzej i płycej.

Ta sama ściana z dużą fotografią, z tkaniną, z półką na kilkanaście ulubionych książek albo po prostu pomalowana na głęboki, ciemny kolor robi z sypialni pokój, a nie salę projekcyjną. Zmienia się przy okazji geometria: łóżko przestaje być widownią i może wreszcie stanąć tam, gdzie jest mu najlepiej. Bliżej okna. Dalej od drzwi. Pod skosem, jeśli tak wygodniej.

Najciekawsze dzieje się jednak nie na ścianie, tylko w wieczorze. Sypialnia z telewizorem nie ma zamknięcia dnia — serial urywa się w połowie odcinka, a sen zaczyna z rozpędu, bez żadnej granicy. Sypialnia bez ekranu wymusza rytuał przejścia: książka, rozmowa, cokolwiek, co ma początek i koniec.

Nie przypadkiem hotele, które chcą uchodzić za miejsca głębokiego wypoczynku, coraz częściej reklamują się pokojami bez telewizorów. Sprzedają nie brak sprzętu. Sprzedają inną jakość nocy.

Nie trzeba wierzyć na słowo. Konkret na start: wynieś telewizor z sypialni na jeden miesiąc — nie na zawsze, na próbę — a na jego miejscu powieś jedną rzecz, na którą naprawdę chcesz patrzeć.

Jeśli po trzydziestu dniach będzie go brakowało, wróci w godzinę. Wraca zaskakująco rzadko.